C. difficile

Inne nazwy: C. difficile, C. diff
Oficjalna nazwa: test na obecność toksyny A i/lub B Clostridium difficile, test na obecność dehydrogenazy glutaminianowej (GDH), antygen GDH, hodowla Clostridium difficile, test na cytotoksyczność Clostridium difficile w hodowli komórkowej
Powiązane badania: Posiew kału, O&P

Co się oznacza?

Test wykrywa obecność toksyny A i/lub B Clostridium difficile w świeżej lub zamrożonej próbce kału. C. difficile jest to bakteria obecna w jelicie u 65% zdrowych niemowląt, 3% zdrowych ludzi dorosłych, 20-40% pacjentów hospitalizowanych. Zwykle, C. difficile należy do grupy bakterii, które zasiedlają okrężnicę i należą do fizjologicznej mikroflory. Jeżeli zaistnieje sytuacja, w której nastąpi zahamowanie wzrostu innych gatunków bakterii należących do fizjologicznej mikroflory jelita, jak np. leczenie antybiotykiem o szerokim spektrum działania, C. difficile nadmiernie namnaża się i następuje zaburzenie równowagi pomiędzy bakteriami występującymi w jelicie. Około 75% szczepów C. difficile wytwarza dwie toksyny A i B. Połączenie nadmiernego wzrostu tych bakterii i wytwarzanie toksyn może wywołać długotrwałą ostrą biegunkę i uszkodzenie wyściółki jelita prowadząc do ciężkiej postaci zapalenia jelit, tzw. rzekomobłoniastego zapalenia jelit.

C. difficile jest główną przyczyną biegunek poantybiotykowych u pacjentów hospitalizowanych. Toksyny C. difficile wykrywane są w kale 20-30% pacjentów z biegunką poantybiotykową i ponad 95% z rzekomobłoniastym zapaleniem jelit. Chociaż niemowlęta są często nosicielami C. difficile, biegunki wywołane przez te bakterie są u nich rzadkie. Ryzyko wzrasta wraz z wiekiem, u osób z obniżoną odpornością, z ostrymi lub przewlekłymi chorobami jelit, u osób które wcześniej były zakażone C. difficile lub poddawane były zabiegom chirurgicznym żołądka i jelit oraz antybiotykoterapii. Biegunka wywołana przez C. difficile zwykle pojawia się po kilku dniach leczenia antybiotykami, ale może pojawić się również kilka tygodni po zakończonej antybiotykoterapii.

Zakażenia wywołane przez C. difficile mogą mieć różny przebieg, od łagodnej biegunki, do ciężkiej postaci zapalenia jelit, okrężnicy olbrzymiej rzekomej czy perforacji (przedziurawienia) jelita, co może prowadzić do sepsy i śmierci. Objawy mogą obejmować częste, luźne stolce, bóle brzucha i skurcze, nudności, gorączkę, odwodnienie i osłabienie. W stolcu może pojawić się śluz, krew i leukocyty. Obserwuje się często leukocytozę. Leczenie najczęściej polega na zaprzestaniu podawania antybiotyku, który dał początek biegunce i zastosowaniu doustnego antybiotyku, na który C. difficile jest wrażliwy. Większość chorych powraca do zdrowia po odbudowaniu fizjologicznej mikroflory jelit, ale u około 12-24% może wystąpić nawrót choroby w ciągu 2 miesięcy.


Jak pobiera się próbkę do badania?

Próbka świeżego kału pobierana jest do jałowego naczynia (posiew kału). Kał nie powinien być zanieczyszczony moczem i wodą. Pobraną próbkę należy dostarczyć do laboratorium jak najszybciej lub przechowywać w lodówce, a następnie jak najszybciej oddać do laboratorium. Pojemnik powinien być podpisany nazwiskiem chorego, z datą i godziną pobrania kału.


Czy dla zapewnienia odpowiedniej jakości próbki potrzebne jest przygotowanie do badania?

Nie
 

UWAGA: Jeżeli przeprowadzenie badania jest dla Ciebie, lub kogoś Ci bliskiego przyczyną niepokoju czy zawstydzenia, przeczytaj artykuły:

Jak poradzić sobie z bólem, dyskomfortem i niepokojem,
Rady dotyczące pobierania krwi
,
Rady ułatwiające dzieciom przejście przez badania laboratoryjne
,
oraz Rady ułatwiające osobom starszym przejście przez badania laboratoryjne.


Artykuł Śledź swoją próbkę, dostarczy Ci ogólnych informacji na temat obróbki pobranej krwi i wymazu z gardła.


 


Treść tego artykułu była ostatnio modyfikowana30.01.2013

This website is certified by Health On the Net Foundation. Click to verify. This site complies with the HONcode standard for trustworthy health information:
verify here.