Zakażenia ran gronkowcem złocistym


Diagnostyka dla młodzieży – odkryj fascynujący świat zdrowia i dowiedz się więcej o chorobach oraz znaczeniu badań laboratoryjnych na www. medicallab.pl 

  

Inne określenia: Staphylococcus aureus, MRSA
 

Co to jest?

Gronkowiec złocisty (Staphylococcus aureus) jest powszechnie występującą bakterią, która kolonizuje skórę i śluzówkę nosa u 25-30% populacji. Nosicielstwo gronkowca może być bezobjawowe i nieszkodliwe dla człowieka. Jednak w przypadku uszkodzenia skóry, urazu lub zabiegu chirurgicznego albo osłabienia odporności osoby będącej nosicielem, gronkowiec może powodować zakażenie. Gronkowiec złocisty często powoduje ograniczone zakażenia skóry, takie jak zapalenie mieszków włosowych, czyraki i liszajec (płaskie pęcherzyki wypełnione płynem, otoczone żółtymi strupami). Zakażenie może też prowadzić do powstania ropni w skórze i wewnątrz ciała oraz szerzyć się do kości, płuc, krwi (bakteriemia lub sepsa, posocznica), serca (zapalenie wsierdzia, które może prowadzić do uszkodzenia zastawek serca) i innych narządów. Gronkowcem można zarazić się od osoby zakażonej lub nosiciela przez bezpośredni kontakt i przez zanieczyszczone przedmioty, takie jak wspólne ręczniki czy golarki.

Zakażenia gronkowcowe nabyte w czasie pobytu pacjenta w szpitalu lub domu opieki były przez wiele lat poważnym problemem. Szerzenie się zakażeń w zamkniętej populacji pacjentów, często leczonych antybiotykami, doprowadziło do rozwoju szczepów gronkowca opornych na leki. Szczepy te nazwano metycylinoopornymi (metycylinooporny gronkowiec złocisty, methicilin-resistant S. aureus, MRSA), od nazwy antybiotyku powszechnie używanego w 1960 r., kiedy je wykryto. MRSA jest oporny na wiele leków; zakażenia nim mają znacznie cięższy przebieg i wiążą się z wyższą śmiertelnością niż zakażenia bakteriami wrażliwymi, a ich leczenie wymaga dłuższej hospitalizacji i wyższych nakładów finansowych. Szpitalne zakażenia MRSA rozwijają się częściej u pacjentów po zabiegach chirurgicznych, leczonych wcześniej antybiotykami, przebywających w oddziałach intensywnej terapii, narażonych na kontakt z nosicielami MRSA (personelem lub pacjentami), hospitalizowanych dłużej niż 48 godzin, z założonym wenflonem lub innym sprzętem naruszającym ciągłość skóry.

W ostatnich latach problemem stają się również pozaszpitalne zakażenia MRSA: wzrosła częstość zakażeń, w tym przypadków śmiertelnych, w takich miejscach jak więzienia, ośrodki dziennego pobytu i ośrodki wojskowe oraz wśród sportowców. Zakażenia te dotyczą osób bez klasycznych czynników ryzyka. Wiele z tych osób trafia do szpitala z powodu prostej, ale nie gojącej się infekcji skórnej lub zapalenia płuc występującego w następstwie zachorowania na grypę.

Do niedawna świadomość zagrożenia pozaszpitalnymi zakażeniami MRSA była mała, nawet wśród pracowników służby zdrowia. Dawniej lekarze leczyli zakażenia gronkowcowe, zależnie od ich ciężkości, dostępnymi bez recepty złożonymi maściami antybiotykowymi lub standardową doustną antybiotykoterapią. Posiewy w celu identyfikacji drobnoustroju i badania wrażliwości na antybiotyki nie były rutynowo wykonywane, o ile zakażenie nie okazywało się poważne lub początkowe leczenie nie działało. W pozaszpitalnych zakażeniach MRSA takie postępowanie często było nieskuteczne. W wielu przypadkach konieczne było leczenie szpitalne, kilka wcześniej zdrowych osób zmarło.

Badania nad pozaszpitalnymi zakażeniami MRSA ujawniły, że zakażenie szerzyło się od nosicieli przez kontakt skóry (np. w związku z urazami lub otarciami w czasie uprawiania sportu), drogą kropelkową (przez wydzieliny z płuc lub nosa) albo przez zanieczyszczone przedmioty, jak wspólny sprzęt sportowy, ręczniki, zabawki lub urządzenia na placach zabaw. Badania wykazały też, że pozaszpitalne szczepy MRSA różniły się genetycznie od tych, które wywoływały zakażenia szpitalne. Szczepy MRSA związane z zakażeniami pozaszpitalnymi są oporne na metycylinę i podobne antybiotyki, jak oksacylina, dikloksacylina i nafcylina, ale często są wrażliwe na inne rodzaje antybiotyków.


 

Następna strona
Treść tego artykułu była ostatnio modyfikowana 04.01.2013

This website is certified by Health On the Net Foundation. Click to verify. This site complies with the HONcode standard for trustworthy health information:
verify here.