Co to jest?

Wirus Zachodniego Nilu (West Nile virus, WNV) powoduje chorobę zakaźną (gorączkę Zachodniego Nilu), po raz pierwszy odnotowaną w Ugandzie (w Afryce) w 1937 r. Choroba występowała potem na Bliskim Wschodzie, w Europie Wschodniej i Zachodniej Azji, a ostatnio również w Stanach Zjednoczonych - pierwsze przypadki odnotowano w 1999 r. w Nowym Jorku. Od tego czasu wirus szerzy się w całym kraju, wywołując rosnącą liczbę zachorowań wśród ludzi: choroba występowała w większości stanów, łącznie z Dystryktem Kolumbii, najwięcej przypadków odnotowano na Środkowym Zachodzie i w Colorado. Wirus Zachodniego Nilu należy do grupy wirusów chorobotwórczych zwanych flawiwirusami. Wiele z nich przenoszonych jest przez owady, zwykle komary, co powoduje zakażenia zwierząt i ludzi. Większość zakażeń u ludzi ma łagodny przebieg, ale zdarzają się przypadki ciężkie.

Zakażenie wirusem Zachodniego Nilu następuje najczęściej w wyniku ugryzienia komara. Komar może przenieść infekcję z zakażonego ptaka (zwykle kruka - ptaki te są szczególnie wrażliwe) na inne zwierzę. Liczba zachorowań najczęściej wzrasta wczesną wiosną, kiedy pojawiają się dorosłe komary, i utrzymuje się do jesieni. Ocenia się, że przeciętnie 1 na 200 komarów jest nosicielem wirusa.

Choć wirus Zachodniego Nilu zwykle nie przenosi się z człowieka na człowieka, odnotowano przypadki zakażenia w wyniku przetoczenia krwi, przeszczepu narządów i rzadkie przypadki zakażenia niemowląt przez mleko matki. W lipcu 2003 r. większość stacji krwiodawstwa w USA wdrożyła badania wykrywające wirusa w oddawanej krwi; w lipcu i sierpniu 2003 r. przebadano 2,5 miliona jednostek krwi.

W 2003 r w USA wystąpiło 9858 potwierdzonych zakażeń wirusem Zachodniego Nilu, w tym 264 przypadki śmiertelne (dane z 31.03.2004). Aktualne dane można znaleźć na stronach internetowych Centrum Zapobiegania i Zwalczania Chorób (Centers for Disease Control and Prevention, CDC), poświęconych gorączce Zachodniego Nilu.