Serce to narząd zbudowany z tkanki mięśniowej, który za pomocą układu tętnic i żył pompuje krew do całego organizmu. Krew płynie z płuc, skąd pobiera tlen, a następnie żyłami płucnymi do serca. Stamtąd zostaje przepompowana do organizmu, dostarczając tlen do tkanek. Krew wraca do serca żyłami, a następnie zostaje ponownie dostarczona do płuc. Aby prawidłowo spełniać swoje funkcję, serce wymaga dużej ilości zawartego w niej tlenu.

Ostry zawał mięśnia sercowego (AMI), zwany także atakiem serca, powstaje w wyniku niedrożności tętnicy serca, powodującej zmniejszenie lub całkowite odcięcie dopływu krwi do danego fragmentu mięśnia sercowego. Niedrożność taka jest zazwyczaj spowodowana przez skrzep krwi, który utknął w tętnicy lub przez zwężenie ściany naczynia, które upośledza przepływ krwi na tyle, że wyzwala ból i uszkadza tkanki. Zwężenie ściany tętnicy jest zwykle wynikiem odkładania się blaszki miażdżycowej (zbudowanej z lipidów). Do objawów zawału mięśnia sercowego zalicza się ból w klatce piersiowej, ból promieniujący do żuchwy, ramienia lub barku, szybkie tętno i/lub zmianę ciśnienia krwi. U kobiet objawy AMI są często łagodniejsze niż u mężczyzn. W przypadku wystąpienia objawów opisanych powyżej, należy zadzwonić  pod numer 112 lub numer pogotowia ratunkowego. Brak natychmiastowej interwencji lekarskiej może spowodować wystąpienie nieodwracalnych zmian w sercu.

Rozpoznania ataku serca, lub innego epizodu wieńcowego można dokonać w oparciu o zapis zmian w elektrokardiogramie (EKG) lub na podstawie badań laboratoryjnych. Badania laboratoryjne pomagają ocenić stopień uszkodzenia tkanki mięśniowej serca. Kiedy włókna mięśniowe ulegają martwicy, martwe komórki wydzielają do krwiobiegu swoiste substancje chemiczne, takie jak na przykład CK, mioglobina i troponina. Dzięki oznaczeniu stężenia  tych substancji w surowicy można rozpoznać zawał serca i w przybliżeniu ocenić rozległość uszkodzenia mięśnia sercowego. W przeszłości rozpoznanie i monitorowanie przebiegu zawału mięśnia sercowego przeprowadzano w oparciu o oznaczenie aktywności LDH. Obecnie badanie to zastąpiono bardziej swoistym i czułym oznaczeniem troponiny.

Ocenę ryzyka sercowego można stosować w celu prognozowania zagrożenia ryzykiem wystąpienia incydentu wieńcowego.

Podobnie jak w przypadku innych chorób serca, ogromne znaczenie ma kontrola ciśnienia tętniczego. Leczenie farmakologiczne może opierać się na jednym leku lub kombinacji dwóch leków - glikozydów zwiększających kurczliwość serca, jak np. digoksyna w połączeniu z lekami antyarytmicznymi, takimi jak prokainamid, który pomaga zsynchronizować skurcze. Lekarz może również zlecić odpowiednią dietę i ćwiczenia fizyczne, odpowiednio do stanu pacjenta.

*BRPAGE*

UWAGA: Wymienione poniżej adresy stron internetowych, są źródłami uzupełniającymi. W celu obejrzenia kompletnej listy źródeł wykorzystanych w tworzeniu tej strony, kliknij tutaj

Linki do stron obcojęzycznych:

Heart Information Network
National Heart Attack Alert Program: Act in Time to Heart Attack Signs