Inne nazwy: GBS (Guillain-Barré syndrome), ostra poliradikulopatia demielinizacyjna

Co to jest?

Zespół Guillaina-Barrégo (GBS) jest zaburzeniem obejmującym postępujące osłabienie lub porażenie mięśni, zwykle występujące po infekcji, szczególnie dróg oddechowych lub przewodu pokarmowego. GBS polega na ostrym uszkodzeniu nerwów, z zapaleniem wielu nerwów i na uszkodzeniu otoczek mielinowych włókien nerwowych (demielinizacja). Demielinizacja powoduje spowolnienie przesyłania impulsów nerwowych. Objawy zespołu zwykle pojawiają się po ustąpieniu infekcji i szybko postępują. Do objawów należy osłabienie mięśni, porażenia lub skurcze mięśniowe, cierpnięcie lub tkliwość skóry i nieostre widzenie. GBS może być związany bezpośrednio z AIDS lub zespołem zaburzeń związanych z AIDS, z różnymi zakażeniami wirusowymi i bakteryjnymi, toczniem układowym (SLE), ziarnicą złośliwą lub innymi nowotworami złośliwymi, jak również ze szczepieniem np. przeciw wściekliźnie lub świńskiej grypie.

Badania

Dla rozpoznania GBS ważny jest wywiad, (który może obejmować niedawno przebytą chorobę gorączkową, po której nastąpiło osłabienie mięśni, trudności w oddychaniu, wzrost lub spadek ciśnienia tętniczego i akcji serca) oraz wyniki badań:

•  badanie szybkości przewodnictwa nerwowego (elektroneurografia) - wykrywa demielinizację, czyli zniszczenie otoczki mielinowej włókien nerwowych. Badanie to mierzy szybkość przemieszczania się impulsu wzdłuż nerwu. Nad różnymi nerwami na skórze umieszcza się elektrody i mierzy czas, w którym impuls elektryczny przejdzie między elektrodami.
• elektromiografia (EMG) - wykazuje brak stymulacji nerwowej mięśni. EMG mierzy aktywność elektryczną włókien mięśniowych; elektrodę wkłuwa się do badanego mięśnia i mierzy aktywność mięśnia za pomocą oscyloskopu. Zwykle badanie wykonuje się razem z badaniem szybkości przewodnictwa nerwowego.
• badanie płynu mózgowo-rdzeniowego - wykazuje zwiększoną ilość białka. Płyn pobiera się po wprowadzeniu igły do przestrzeni wewnątrzoponowej kręgosłupa pomiędzy kręgami. Prawidłowo płyn zawiera niewielkie ilości białka; zwiększona zawartość białka bez wzrostu liczby krwinek białych może sugerować zespół Guillaina-Barrégo.
• elektrokardiografia (EKG) - może wykazać nieprawidłowości.

Leczenie

GBS zwykle ustępuje samoistnie, ale jeśli objawy są ciężkie, pacjent może wymagać wspomagania oddychania. Plazmafereza (usunięcie osocza krwi pacjenta i zastąpienie go odpowiednim płynem dożylnym lub osoczem pozbawionym przeciwciał) pozwala usunąć przeciwciała związane z chorobą. Podawanie immunoglobulin może zmniejszyć natężenie i skrócić czas trwania choroby. U większości pacjentów objawy ustępują całkowicie, jednak niektórzy mogą odczuwać trwałe osłabienie lub porażenie zajętego obszaru.

Więcej informacji na stronach internetowych znaleźć można wpisując w wyszukiwarkę hasło "zespół Guillaina-Barrégo".

Linki do stron obcojęzycznych: