Co to jest?

Bioterroryzm polega na użyciu czynników biologicznych (środków bioterrorystycznych), takich jak bakterie czy wirusy, w akcie przemocy przeciw krajowi lub społeczności. Pierwszy raz do aktu bioterroryzmu przeciwko Stanom Zjednoczonym doszło w 2001 r., rozsyłano wtedy pocztą przetrwalniki wąglika. Do rozprzestrzeniania środków bioterrorystycznych może posłużyć także żywność, woda pitna i stada zwierząt.

Amerykańskie Centrum Zapobiegania i Prewencji Chorób (CDC) klasyfikuje czynniki bioterrorystyczne w zależności od stopnia ryzyka związanego z ich użyciem. Kategoria A oznacza czynniki najbardziej niebezpieczne, które można łatwo szerzyć w społeczeństwie i które powodują dużą śmiertelność. Ta kategoria obejmuje bakterie i wirusy powodujące następujące choroby:

• wąglik
• zatrucie jadem kiełbasianym
• dżuma
• tularemia
• ospa prawdziwa (czarna ospa)
• wirusowe gorączki krwotoczne (powodowane m.in. przez wirusy Hanta i Ebola)

Kategoria B obejmuje środki, których użycie wiąże się z umiarkowanym zagrożeniem dla społeczeństwa. Takie czynniki można stosunkowo łatwo rozprzestrzeniać i wywołują one choroby o umiarkowanie ciężkim przebiegu, ale zwykle o niskiej śmiertelności [Więcej informacji na temat bioterroryzmu i środków podejmowanych przez rząd USA, aby zapobiec tego typu atakom, znajduje się na stronach internetowych CDC.]

Oprócz czynników biologicznych, terroryści mogą używać substancji chemicznych lub radioaktywnych. CDC dzieli środki chemiczne zależnie od aktywności, na uszkadzające skórę, płuca, przewód pokarmowy lub układ nerwowy. Jedyne znane akty terroru z użyciem środków chemicznych miały miejsce w 1994 i 1995 r. w Japonii, kiedy członkowie sekty Aum Shinrikyo rozpylili sarin (gaz działający na układ nerwowy) w Matsumoto i Tokio; w wyniku tych zdarzeń 19 osób straciło życie, a tysiące wymagały hospitalizacji lub leczenia ambulatoryjnego.

Substancje radioaktywne są bezbarwne, bezzapachowe i niewidoczne gołym okiem. Zanieczyszczenie żywności, wody lub przedmiotów tymi środkami może prowadzić do choroby lub śmierci ludzi i zwierząt i może być trudne do wyśledzenia. Ekspozycja na promieniowanie może powodować nudności, wymioty, biegunkę oraz, zależnie od dawki, krwawienie z dziąseł, nosa, siniaczenie i wypadanie włosów. Do napromieniowania może dojść w przypadku połknięcia, wdychania lub zanieczyszczenia otwartej rany substancją radioaktywną. Przykładem jest polon 210, który w 2006 r. spowodował śmierć rosyjskiego dysydenta Aleksandra Litwinienki.